Gdyby nie ludzie, gdyby nie istnieli

tak natrętnie, ze swoim łupieżem, paranoją,

wystrzępionymi spodniami, antysemityzmem,

kłopotami w pracy, trwałą ondulacją, skłonnością

do uproszczeń i zadyszki, gdyby wcale

nie trzeba ich było poznawać, przecierających zamglone

okulary, wycierających zamaszyście

buty straszne dziś błoto, ocierających

bezsilną łzę, gdyby nie otwierali przed każdym

tak od razu swoich otłuszczonych serc i wyszmelcowanych teczek

z przetatymi na zgięciach papierami chwileczkę

gdzie ja podziałem to zaświadczenie, gdyby

w ogóle ich nie było, tych zanadto

takich samych i nadmiernie

odmiennych światów z podwyższonym

ciśnieniem, z wygórowanymi

żądaniami panie musisz mi pomóc, zbyt głośno

mówiących, zbyt naocznie

żywych, zbyt dotkliwie

ludzkich,



o ile łatwiej by się mówiło nic co ludzkie nie jest



                                      Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu, 1980

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl