Wyz?ocone s?o?cem szczyty

Ju? ró?owo w górze p?on?,

I pogodnie l?ni? b??kity

Nad pogi?tych ska? koron?.

 

W dole - lasy skryte w cieniu

Ton? jeszcze w mgle per?owej,

Co w porannym o?wietleniu

Mknie si? z wolna przez parowy. 



Lecz ju? wietrzyk mg?? rozp?dza,

I ta rwie si? w chmurek stada...

Jak paj?cza, wiotka prz?dza

Na kraw?dziach ska? osiada.

 

A spod sinej tej zas?ony

?wiat przegl?da coraz szerzej,

Z nocnych, cichych snów zbudzony,

Taki jasny, wonny, ?wie?y.



Wszystko srebrzy si? doko?a

Pod perlist?, bujn? ros?,

?wierki, trawy, mchy i zio?a

Balsamiczny zapach nios?.



A blask sp?ywa wci?? gor?tszy,

Coraz g??biej oko tonie,

Cudowno?ci ?wiat si? pi?trzy

W wyz?oconej swej koronie.



Góry wysz?y jak z k?pieli

I swym ?onem ?wiec? czystym,

W granitowej ?wiec? bieli

W tym powietrzu przezroczystym.



Ka?dy zakr?t, ka?dy za?om

Wyskakuje ?ywy, dumny;

S?o?ce da?o ?ycie ska?om,

Rze?bi?c ?wiat?em ich kolumny.



Wszystko skrzy si?, wszystko mieni,

Wszystko w oczach przeistacza -

Gra przelotnych barw i cieni

Coraz szerszy kr?g zatacza.



Ju? zdrój srebrn? pian? bryzga,

Gdy po ostrych g?azach warczy...

Ju? si? ?ywszy odblask ?lizga

Po jeziorek sinej tarczy...



Ju? pokra?nia? r?bek lasu...

Ju? si? wdzi?czy i u?miecha

Brzeg doliny - a? sza?asu

Dolatuj? ?piewne echa...



Przez zielone ??k kobierce,

Dzwoni?c, id? pa?? si? trzody...

Jaka? rozkosz sp?ywa w serce,

Powiew szcz??cia i swobody.



Pier? si? wznosi, pier? si? wzdyma

I powietrze chciwie chwyta -

Dusza wybiec chce oczyma

Upojona, a nie syta;



Niby lecie? chce skrzydlata,

Obudzona jak z zakl?cia...

I t? ca?? pi?kno?? ?wiata

Chce uchwyci? w swe obj?cia.



23 listopad 1878

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl