Papier wezbrał, a dłoń jak odcięta

niałym ptakiem biegła po nim sama,

aż stanęła; wtedy z czaszki zmiętej

ziała odchłań otwarta jak rana.

Wtedy wstał znad stołu i na barki

ciemność spadła, a on nieprzytomny

poczuł skrzydeł łopot u wargi,

zaczajony grom - u brwi ogromnych.

Stanął w oknie : o krok las przystanął,

wśród powietrza napiętego burzą

nieruchomy, pełen lwów, tytanów

i upiorów, które oczy mrużą.

Cały w grozie, rozpłaszczony lękiem,

człowiek drżał, do czoła podniósł rękę

i zawołał w las, co stojąc groził:

"Kim ty jesteś, który mówisz ze mnie?"

A już pękał bór tysiącem nożyc

i pioruny biły w ciemność - ciemne.



                                             9.XII.1941

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl