Nad polem pustem, szerokiem, g?uchem

?ma ptaków czarn? zawis?a chmur?,

kr??? jak li?cie gnane podmuchem

wiecznego wiru, kracz?c ponuro.

Po?ród czarnego ptaków odm?tu,

w sk??bionych skrzyde? ruchomej fali,

l?ni jeszcze s?o?ce. Tak od okr?tu,

co si? w czas burzy morskiej zapali,

ponad ba?wanów chmur? spi?trzon?

b?yskaj? ognie krwawe czerwono.

Znikn??o s?o?ce... Czy? tej powodzi

ptaków nad polem pustynnym owym

nigdy ju?, nigdy nie b?dzie ko?ca?

Wiecznie? to pole b?dzie ja?owym

i nic si? na nim nigdy nie zrodzi

oprócz bezdennych t?sknot do s?o?ca?...

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl