Po deszczu gwiazd

na ??ce popio?ów

zebrali si? wszyscy pod stra?? anio?ów



z ocala?ego wzgórza

mo?na obj?? okiem

ca?e becz?ce stado dwunogów



naprawd? jest ich niewielu

doliczaj?c nawet tych którzy przyjd?

z kronik bajek i ?ywotów ?wi?tych



ale do?? tych rozwa?a?

przenie?my si? wzrokiem

do gard?a doliny

z którego dobywa si? krzyk



po ?wi?cie eksplozji

po ?wi?cie ciszy

ten g?os bije jak ?ród?o ?ywej wody



jest to jak nam wyja?niaj?

krzyk matek od których od??czaj? dzieci

gdy? jak si? okazuje

b?dziemy zbawieni pojedynczo



anio?owie stró?e s? bezwzgl?dni

i trzeba przyzna? maj? ci??k? robot?



ona prosi

- schowaj mnie w oku

w d?oni w ramionach

zawsze byli?my razem

nie mo?esz mnie teraz opu?ci?

kiedy umar?am i potrzebuj? czu?o?ci

starszy anio?

z u?miechem t?umaczy nieporozumienie



staruszka niesie

zw?oki kanarka

(wszystkie zwierz?ta umar?y troch? wcze?niej)

by? taki mi?y - mówi z p?aczem

wszystko rozumia?

kiedy powiedzia?am -

g?os jej ginie w?ród ogólnego wrzasku



nawet drwal

którego trudno pos?dzi? o takie rzeczy

stare zgarbione ch?opisko

przyciska siekier? do piersi

- ca?e ?ycie by?a moja

teraz te? b?dzie moja

?ywi?a mnie tam

wy?ywi tu

nikt nie ma prawa

- powiada -

nie oddam



ci którzy jak si? zdaje

bez bólu poddali si? rozkazom

id? spu?ciwszy g?owy na znak pojednania

ale w zaci?ni?tych pi??ciach chowaj?

strz?py listów wst??ki w?osy uci?te

i fotografie

które jak s?dz? naiwnie

nie zostan? im odebrane



tak to oni wygl?daj?

na moment

przed ostatecznym podzia?em

na zgrzytaj?cych z?bami

i ?piewaj?cych psalmy

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl