Was było trzech aniołów 

w koronach krwawych ogni,

byliście zbrodniom podobni

śnionym w nawach kościołów

i byliście jak harfy

pól-boże, pól-śmiertelne,

jak gromy niepodzielne,

a pelne niepokoju.

Ja byłem jeden,czysty,

nie naznaczony grzechem,

was bylo trzech aniołów-

trzy wiatry wiekuiste.

A to był świt. Wiał wiatr.

Tabuny drzew się rwały 

spośród sodomy małych

do nieznajomych spraw.     



A pełno bylo boju

na ziemi i w obłokach.

Was bylo trzech aniołów 

a wiara za wysoka.



A pełno bylo krwi

 na ziemi i w obłokach,

w sercu ciemnośc i trwoga,

w ustach milczenia krzyż.



Wtedyście ręce wznieśli 

i tak palców nakazem 

na klęsce mnie przykuli,

na trumnach-ciemnym głazem.



I stoje tak wśród wiatrów,

wśród śnierzyc, gdzie pochody

wygnańców i narody,

po których ślady zatrą

burze, gdzie grzmoty dziejów,

gdzie tylko śmierć nadzieją,



i stoję tak, i czekam

na dłoń, na głos człowieka.



O, jest was trzech aniołów.

Ja jestem jeden, czarny

jak ciemny ptak cmentarny,

wydartysnom na poły,

na poły w krwi poczęty,

w krzyż na poły zaklęty,

zimny, niepokochany.



I milczy świat, i toczy 

przez nieporadne oczy

kolumny groznej ciszy,

bryły krwi i mozołu...

Nikt nie wie, nikt nie słyszy,

że bylo trzech aniołów.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl