O piękna Pani z  krzeseł 



Perfumom której chciałbym cały przesiąc,

Pani ma tyle ogni,  których nikt nie skrzesał,

Pani może kochać cały miesiąc 

 

A ja wiem, żeby kochać - pani ma rację -

Trzeba dużo  pieniędzy i szklanych słoni,

A my mamy tylko  słów nieznanych plantacje

I kangury skaczące  po nich 

 

Nie notuje nas żadna giełda

I nie tuczy nam  brzuchów business

Bo nasz towar się utkać z mgieł da

I transakcją  handlową drwi z nas 

 

Ale o nas śpiewają rapsodie szyldów

Wszystkich krajów,  narodów i mów

I jesteśmy bogatsi od wszystkich Rodszyldów

Fabrykanci nieznanych słów 

 

Do moich białych  oaz

Na piaskach pustyń niezdeptanych krain

Próżno z biletem  pierwszej klasy wołasz

Podróżniczko z okrętu Red Star Line 

 

Na moim małym  jachcie

Okrąży cię białych ryb rój

Ostrymi zębami, nim  zgubię w łzach cię

Monogram smutku z ust  mi wypruj 

 

Pokażę ci tam, jak  na łąkach, na wyspach

Gdzie od will  rozklawisza się Bach

Ekstatycznie się pasą, mnąc kwiaty w pyskach

Moje słowa o krowich łbach

 

Zdrętwiałabyś gdybym pokazywać ci zaczął

Wszystkie nowe  gatunki raz i kalibry...

A słowa miłosne ćwierkając skaczą

Maleńkie, roztrzepane ptaszki kalibri 

 

I gdy nocą opłynie cię dancing

Parą par strumieniących się pstro

Zaczną skakać i zmącą trans ich

Białe myszy dziwacznych strof 

 

O piękna, czarna damo

Perfumy której  ciała, jak jad uśmierca

Wyjdź, tam w mroku  już czeka na ciebie przed bramą

Samochód mojego serca

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl