domy skaczą w konwulsjach sklepień 

krew bulgoce ustami rynien 

ręce moje wyciągam ślepe: 

oddaj oddaj cóżeś nam winien! 



gwiazdy z nieba lecą jak wiśnie 

ostre dreszcze wstrząsają światem 

znowu przyjdzie zgwałci i ciśnie 

noc-megiera w kolczykach świateł 



puść nas! puść nas! dosyć już czekam! 

otwórz wszystkim nieznane dróżki! 

daj nam także do dzbanka z mlekiem 

z chmur łyżeczką zbierać kożuszki 



słyszysz dzieci co cię wołają? 

przyjdź już! przyjdź już! weź nas i prowadź! 

po alejach twojego raju 

daj nam raz się przespacerować 



czemu czemu karcisz nas gniewem? 

złość otrząsam jak drzewa z szyszek 

przed twym tronem stoję i śpiewam 

otom panie święty franciszek! 



przyjm nas! przyjm nas! wszyscyśmy święci 

dobrzy ludzie prości i cisi 

po cóż twarz twa jak kula rtęci 

słońcem czarnym nad nami wisi? 



jakoż brama twoja zamknięta? 

otwórz! otwórz słyszysz kołatam! 

przyszły lata naszego święta 

wszystkich ludzi z całego świata. 



zejdź już! zejdź już! nie każ się prosić! 

dokąd każesz daremnie grzmieć mi? 

krwi twej ofiar mamy już dosyć! 

ciesz się z nami twoimi dziećmi! 



po cóż po cóż na krzyżu pościsz 

łaski swojej skąpisz wybrańcom? 

dobrzy ludzie cisi i prości 

dawny świat ten zbawili tańcem 



długo byłeś ze swoich sług rad 

płacz nad nami świętymi w złości 

o twe racje któreś nam ukradł, 

z aniołami rzucamy kości!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl