kawiarnia była nabita szczelnie 

kiwał się rajer nad każdym stolikiem 

na palcach chodził po sali kelner 

roznosił na tacy likier 



i gdy do taktu orkiestry pstrej 

stawiał przed gościem kotlet 

ujrzał we fraku świński ryj 

zmieszał się nagle i pobladł 



dziwny mu w myślach zrodził się zamęt 

w noc roziskrzoną po drutach biegł 

cicho, pod skrzypiec akompaniament 

na dworze padał śnieg 



i widział ołtarz, skąd schodził anioł 

wiatr go kołysał na strandzie 

gdy kapał sosem na białą panią 

w czarnym olbrzymim Rembrandcie 



śnił mu się pomost rozkwitłych warg 

i nie mógł po nim przeleźć 

i widział tylko spasly kark 

i szczęk ruchomą czeluść 



cichutko w kącie stanął i wklęsł 

jak dzieci nocą przy szybach 

a białej pani trzepotał rzęs 

bezgłośnie krzyczał: "wybaw!" 



przez cały wieczór chodził jak we śnie 

wyrazy cedził skąpo 

i tylko jeden raz się roześmiał 

kiedy przynosił im kompot 



i widział halle o złotych stołach 

jasne jak nigdy przedtem 

kiedy go cicho ktoś z nich zawołał 

wolno na palcach wszedl tam 



i pobladł tapet wiśniowy pastel 

nim krzyk kobiecy je pożarł 

gdy gardła gościa obwisły plaster 

otwierał kelner NOŻEM!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl