Towarzyszkom podróży na wszystkich kolejach świata - poświęcam. 

  



O podróże jednostajne na strzyżonym miękkim pluszu... 

Wczoraj Marna, dzisiaj Wołga, jutro może Jan-Tse-Kiang... 

Patrzę w oczy smutnej pani w fiołkowym kapeluszu 

I już kocham się, jak sztubak, taki duży, sławny pan. 



O wytarty plusz poduszki dosyć szorstkie wsprzeć policzki, 

Turkot ciszę ukołysze, wszystko będzie, jak przez mgłę. 

I znów przyśnią mi się usta długorzęsej podróżniczki 

Całowane gdzieś wieczorem koło Moskwy czy Louvain... 



Przyjdą myśli wypłowiałe, jak dalekie sny o damach. 

Tych, co kiedyś mnie kochały, zapomniały... może czas?... 

Panieneczki złotogłówki zmysłowieją w oknoramach, 

Ostrym wiatrom się oddają z całej siły, pierwszy raz. 



Może śnią im się w wiatrakach baśniejące złotozamki... 

Pociąg czhał przez pola wężem z siłą 400 HP... 

Panieneczki złotogłówki obudziły w sobie samki, 

Z przymkniętymi powiekami leżą wparte w kąt coupé. 



Znowu zacznie się sonata, tylko nie ta nasza, Jana. 

Moja biedna, moja cudza, biała matuś małej Li... 

Coś podkradnie się do okna, jakaś bajka Kellermana, 

Będzie patrzyć niewidziana w tańcu spermy, ciał i krwi... 



Może jestem trochę senny?... Może jestem trochę chory?... 

Niestrawiony, pieprzny obiad wywołuje refleks, żal... 

W rozdziawioną paszczę nocy depeszują semafory: 

Jadę, król, do Polinezji, na swój autorecital!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl