Od zielonej lampy

na białym obrusie

kładą się półkola

ekstatyczne.

Chryzantemy milczą.

Pianino słucha.

Biały mops na pomarańczowym taborecie.

Granatowe niebo jest usiane gwiazdami, jak

sztandar amerykański.

Z okna trzeciego pietra wyjrzał lunatyk i nie

spotkawszy księżyca wrócił w łoże małżeńskie,

jak przyzwoity obywatel.

A księżyca nie ma.

Księżyc ma stosunek z kotem na dachu

sąsiedniej kamienicy.

Zegar cyka:

Już czas. Już  czas.

Teraz wrócę już zaraz ze swojego koncertu,

pełen owacji,

recytacji

i wibracji,

jak potrącona mandolina.

Kiedy wbiegnę po schodach i stanę na progu.

Mops ugryzie mnie w łydkę,

a ty podniesiesz  się z wolna ze swojego maleńkiego,

utulnego  fotelika.

Będziesz wyższa i smuklejsza niż zwykle,

a po końcach  loków, co ci spadają na szyję,

poznałem, żeś na mnie czekała.

Dlatego powiem jaknajobojetniej:

-Dzień dobry.-

I -  -Śliczna pogoda...-

A potem -  -Strasznie chce mi się pić-

Wtedy ty podejdziesz do mnie zupełnie blisko -

blisko

i bez słowa podasz mi swoje małe,

wykrojone,

ładne

usta.

Pochylam się nad  nimi i piję,

aż powoli lampa, mops i porcelanowy Paderewski

zaczynają tańczyć jakiegoś dziwnego cake -

walka,

coraz prędzej, coraz prędzej,

a pośrodku tego wszystkiego

siedzi wielki czarny  kot z zielonymi

fosforyzującymi oczyma,

które znam tak dobrze.

Ale po trochu i te oczy zaczynają się powlekać

lekką, puszystą mgłą,

a skądś z daleka,

z zaświatów

słyszę cichy, mistyczny szept,

jak szelest strun,

wieczorem.

- Zanieś mnie na otomanę... -

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl