p. Jance Grudzińskiej 





Pani palce są chłodne i pachną, jak opium, 

Takie małe półtrupki anemiczne i blond, 

Marzą o kimś, co by ich w pocałunkach utopił, 

Jak w odymce błękitnej papierosa "Piedmont". 



Na nietkniętą serwetę coś bezgłośnie opadnie... 

(Białe astry w flakonach umierają przez sen...) 

Pani milczy tak cicho, melodyjnie i ładnie, 

Jak w najlepszych preludiach lunatyczny Verlain. 



Może smutek zielony z twarzą negra z Zambezi 

Owachlarzył dziś Panią, otuloną w pół-zmrok... 

Pani słuchać chce moich egzokwintnych syntezji 

Tak, jak pije się z kawą jakiś cordial-medoc. 



Jednak Pani nie lubi przecież rzeczy zbyt ostrych 

A czyż zawsze być można gentlemanem par force?... 

Za minutę przyniesie nam szampana i ostryg 

Lokaj z twarzą wyblakłą i pomiętą, jak gors. 



Zresztą stać mnie dać nawet własne serce na rożen, 

Jeśli z niego przyrządzą apetyczne filet... 

Pani pachnie dziś cała ostrygami i morzem, 

A ja kocham tak morze, zapłakane we mgle... 



Za szybami ponurych, zieleniących się okien 

Pierwszy brzask się przeczołgał, znieruchomiał i legł... 

Pani dzisiaj jest chora... Pani płakać chce... Shocking! 

Wypłowiałe kotary słyszą wszystko... jak szpieg... 



Pani widzi w drobnostkach zaraz ton psychodramy... 

Chwile życia są kruche i słodkie, jak chrust. 

Czy dlatego, że my się, par exemple, nie kochamy, 

Nie możemy całować swoich oczu i ust? 



A ja chcę dzisiaj pieścić Pani piersi bez bluzki, 

Chcę być dziko bezczelny i mocny, jak tur. 

Pani dużo ma w sobie z rozpalonej Zuluski, 

Pani usta się śmieją i mówią: toujours! 



Pani dzisiaj się marzy... jakiś sen o wikingu... 

Purpurowe ekscesy niewyspanej Ninon... 

Takie, jak Pani, bierze się w pędzącym sleepingu 

Na poduszkach pluszowych rozebraną i mdłą. 



I, wsysając się w piersi Pani ostro-mdły zapach 

W końcach palców poznaje się budzący się wstręt 

Do tych kobiet, co dają się na brudnych kanapach 

Karmelkowo-lubieżne i pokorne, jak sprzęt. 



W Pani spazmach być musi coś z sapiących ekspresów. 

Pani nogi falują tak lubieżnie i zło. 

W Pani mieszka księżniczka księżycowych ekscesów 

I członkini zrzeszenia dla pań comme il faut. 



A chce Pani? Zerwiemy raz z tą wszystką hołotą! 

Polecimy na oślep w samochodzie, jak w śnie. 

U podjazdu na dole niecierpliwi już motor 

Ofutrzony mój szofer w swoim czarnym pince-nez. 



Zeskoczymy po stopniach i zatrzasną się drzwiczki. 

Wszystko zmiesza się razem - to co przed i co po... 

Z pocałunków na rękach będziesz mieć rękawiczki 

I z mussonu rajera na swoim chapeau! 



Zatwostepią latarnie w oszalałym rozpędzie, 

Zamigocą się domy i osuną się w dół. 

Pójdą słupy i słupy i kosmate gałęzie, 

Samym lotem z łoskotem rozcinane przez pół. 



A w ustronnym salonie kiedyś późno wieczorem, 

Kiedy będzie znów jasno i wesoło i źle... 

Blady lokaj we fraku nasze trupy z kawiorem 

Poda sennie na tacy wytwornemu milieu...

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl