Zadrży ci nieraz serce, miła matko moja,

Widząc powracających i ułaskawionych.

Kląć będziesz, że tak twarda była na mnie zbroja

I tak wielkie wytrwanie w zamiarach szalonych.



Wiem, żebym ci wróceniem moim lat przysporzył;-

Mów, kiedy cię spytają, czy twój syn powraca,

Że syn twój na sztandarach jak pies się położył

I choć wołasz, nie idzie - oczy tylko zwraca.



Oczy zwraca ku tobie... więcej nic nie może,

Tylko spojrzeniem tobie smutek swój tłumaczy;

Lecz woli konający - nie iść na obrożę,

Lecz woli zamiast hańby - choć czarę rozpaczy!



Przebaczże mu, o moja ty piastunko droga,

Że się tak zaprzepaścił i tak zaczeluścił;

Przebacz... bo gdyby nie to, że opuścić Boga

Trzeba by - toby ciebie pewno nie opuścił.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl