Spójrzmy prawdzie w oczy



Spójrzmy prawdzie w oczy: w nieobecne

oczy potrąconego przypadkowo

przechodnia z podniesionym kołnierzem; w stężałe

oczy wzniesione ku tablicy z odjazdami

dalekobieżnych pociągów; w krótkowzroczne

oczy wpatrzone z bliska w gazetowy petit;

w oczy pośpiesznie obmywane rankiem

z nieposłusznego snu; pośpiesznie ocierane 

za dnia z łez nieposłusznych, pośpiesznie 

zakrywane monetami, bo śmierć także jest 

nieposłuszna, zbyt śpiesznie gna w ślepy zaułek

oczodołów; więc dajmy z siebie wszystko

na własność tym spojrzeniom, stańmy na wysokości 

oczu, jak napis kredą na murze, odważmy się spojrzeć

prawdzie w te szare oczy, których z nas nie spuszcza,

które są wszędzie, wbite w chodnik pod stopami, 

wlepione w afisz i utkwione w chmurach;

a choćby, to jedno będzie nas umiało rzucić 

na kolana.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl