Nie mog? przypomnie? sobie

jego twarzy



stawa? wysoko nade mn?

na d?ugich rozstawionych nogach

widzia?em

z?oty ?a?cuszek

popielaty surdut

i chud? szyj?

do której przyszpilony by?

nie?ywy krawat



on pierwszy pokaza? nam

nog? zdech?ej ?aby

która dotykana ig??

gwa?townie si? kurczy



on nas wprowadzi?

przez z?oty binokular

w intymne ?ycie

naszego pradziadka

pantofelka



on przyniós?

ciemne ziarno

i powiedzia?: sporysz

z jego namowy



w dziesi?tym roku ?ycia

zosta?em ojcem

gdy po napi?tym oczekiwaniu

z kasztana zanurzonego w wodzie

ukaza? si? ?ó?ty kie?ek

i wszystko roz?piewa?o si?

woko?o



w drugim roku wojny

zabili pana od przyrody

?obuzy od historii



je?li poszed? do nieba -



mo?e chodzi teraz

na d?ugich promieniach

odzianych w szare po?czochy

z ogromn? siatk?

i zielon? skrzyni?

weso?o dyndaj?c? z ty?u



ale je?li nie poszed? do góry -



kiedy na le?nej ?cie?ce

spotykam ?uka który gramoli si?

na kopiec piasku

podchodz?

szastam nogami

i mówi?:

- dzie? dobry panie profesorze

pozwoli pan ?e panu pomog?



przenosz? go delikatnie

i d?ugo za nim patrz?

a? ginie

w ciemnym pokoju profesorskim

na ko?cu korytarza li?ci

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl