Miło po listku rwać niepełną stokroć



I rozkochanych słów różaniec cedzić,



Miło przy ludziach było raz powiedziéć,



Że się kochamy, i mówić po stokroć.



 



Miło zabłądzić pod lipowe cienie



Z kwiatkami w ręku - i patrząc ukradkiem,



Wzajemnie mówić obrywanym kwiatkiem:



Kochasz!... i pani kochasz mnie szalenie...



 



Gdy nas różowa poróżniała sprzeczka,



A zgody ciągłe zabraniały świadki,



Pamiętasz, luba, jak te białe kwiatki,



Jeden mówił: nie - a drugi: troszeczka.



 



Dzisiaj samotny - dzisiaj bez nadziei



Błądząc po skałach... wszystkie moje smutki



Zbiegły się razem do białej stokrotki,



Co była siostrą stokrotek w alei.



 



Rwałem ją... listki leciały w błękicie



Aż na jezioro, ze skały, gdziem siedział,



I wiesz, co listek ostatni powiedział?



Luba, że jeszcze kochasz mnie nad życie.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl