Dwudziestoletni bracia moi!

Dwudziestoletnie moje siostry!

Młodzi! Silni! Zdrowi!

Którzy czujecie w sobie krew czerwoną,

Gorącą, dumną, świeżą, pulsującą!

Którzy czujecie rozkosz rozprężenia

Muskułów twardych!

Którzy stąpacie po ogromnej kuli:

Po ziemi starej, mądrej i okrągłej!

Którzy czujecie rozkosz słowa: żyję!

Którym zalewa serca boskim szczęściem

Myśl o rozkosznej fizjologii Życia! -

- Hej, wam dziś śpiewam, piękni, mądrzy, moi!

- Hej, wam dziś śpiewam, silni, zdrowi, młodzi!

Pieśń, której niech się dziewczyna nie wstydzi!

Pieśń, która młodzieńcowi skrycie

Niechlujnych, głupich myśli nie nasuwa!

Dwudziestoletni bracia moi!

Dwudziestoletnie moje siostry!

Śpiewam falliczną, tryumfalną Pieśń! 



Bo święte jesteś, Życie, w każdym calu!

Bo cudne jesteś, rozkoszne i boskie,

Kto jeno umie drżeć na myśl o tobie,

Kto jeno umie nazwać cię wszędzie,

Gdzie jesteś z Boga: pierwotne i ciepłe,

Gdzie wytryskujesz jak nasienie ludzkie

W ostatniej drgawce spełnionej rozkoszy!

Gdzie jesteś świetlną, olbrzymią potęgą,

Z którą się trzeba w Jedność mądrą stopić,

Gdzie jest nad glebą wilgotną, zoraną,

Ciepłe, łaskawe, miłościwe Słońce!

O, chwała, chwała wszystkiemu, co żyje!

Pójdźmy z Miłością w życie, pójdźmy z sercem,

Co umie kochać! Co umie się cieszyć!

Pójdźmy - "bezwstydni" dla sobaczej zgrai

Kretynów, błaznów, chamów i kramarzy!

Lecz czyści, święci, cudni i radośni

Dla każdej młodej, kochającej duszy... 



Oto w południa skwarze, pod prostopadłymi

Słońca promieńmi, w gorącu upalnym,

W najbielszym, świętym słonecznym ognisku,

Na polu złotym, cichym rozpalonym

Leży Kobieta - naga, biała, silna,

Leży Kobieta - jędrna, żądna, młoda,

Leży Kobieta! Kobieta!! Kobieta!!!

I oto idzie ku niej Mąż Ogromny,

Silny i piękny, zagorzały zdrowy,

Grzany słonecznym upałem południa,

Idzie Mężczyzna! Mężczyzna!! Mężczyzna!!!

I wyciągają się kobiece ręce,

I rozwierają się kobiece nogi,

Wznoszą się piersi głębokim oddechem

I rozszerzają się okrągłe biodra,

I patrzy w słońce Łono Kobiecości... 



Serce mężowi młotem tłuc poczyna,

Święte wzruszenie ogarnia mu duszę

I szybko kroczy, i ciężko oddycha,

Jak Bóg radosny...

I oto wznosi się w nim Duch Świetlisty,

I oto żądza cudna go ogarnia,

I zwierzę chutne, i instynkt odwieczny

Ku niej go ciągnie...

I pięknie, potężnie wznosi się do góry

Fallus, męskości święta doskonałość!

(- Precz, tępogłowe chamy!

Precz, sobaki!

Ani mnie chichot wasz podły przerazi,

Ani zamglone oczy, ani wargi,

Cuchnącą pianą sprośności zalane!)

I oto łączy się ciało mężczyzny

Z ciałem kobiety... Oto się splatają

Ręce i nogi, a kobiece mleko

Z zduszonych piersi tryska... Oto wargi

Zwarły się w długi, słodki pocałunek...

I drgają ciała, i w pośpiechu, w szale

Czekają Przyjścia, czekają Spełnienia,

I oto czują, jak się rozkosz zbliża,

Jak się tumanią krwią zalane mózgi,

Jak biją serca pod rytm ciał drgających,

Jak dziko palą ciała razem zwarte,

Jak się splecione zacieśniają więzy,

Jak wargi wilgne szepcą urywane

Słowa miłości... 



Aż wreszcie chwila okropna przychodzi,

Kiedy ich rozkosz przeszywa jak strzała,

Jak błyskawica, jasne szczęście bije

I wytryskuje nasienie mężczyzny

W kobiece łono... 



O, chwała, chwała wszystkiemu, co żyje!

O, bądźmy czyści, mądrzy i radośni!

O, idźmy w życie z miłością słoneczną,

Z którą się trzeba w Jedność mądrą stopić,

Gdzie jest nad glebą wilgotną, zoraną,

Ciepłe łaskawe, miłościwe Słońce!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl