Rozchyli?em stulone p?atki i pokaza?em jej wstydliwe wn?trze kwiatu. 

- Niech pan przestanie. 



Jeszcze nie wiedz?c, lecz ju? przeczuwaj?c widocznie, za?mia?em si? nagle 

i nagle urwa?em... 

- Bo?... 



Podniecaj?ce i sekretne by?y jej oczy, zmru?one niezdecydowan? 

odpowiedzi?... 



Wtedy rozwar?em szeroko na cztery strony ?wiata bia?e cia?o lilii i 

wilgotnymi wargami upie?ci?em wn?trze... 



A gdy podnios?em oczy - ona sta?a w p?sach, z rozfalowan? piersi? i 

b?yszcz?cymi ?renicami. 



I u?miechn?wszy si? nikle (pewno z warg moich, ufarbowanych ?ó?tym 

py?kiem) - jakim? specyficznie wzruszonym i dr??cym g?osem 

powiedzia?a: 

- Pan jest wy-ra-fi-no-wa-nie nieprzyzwoity!...

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl