"Wznosz? si? prostaczkowie i osi?gaj? niebo - a my ze swoj? wiedz? 

pogr??amy si? w piekle."

?w. Augustyn 

















Znów to szuranie, be?kotu chór,

Znów na ulice wylaz?o z nór

Dwie?cie tysi?cy, trzysta tysi?cy

Poprzebieranych ?wi?tecznych zmór. 



Zieje pustyni? zeszkla?y wzrok,

W otch?a? zapada ka?dy ich krok,

W ultra-kolorach, w meta ubiorach

?a?? rozwlekle przez ca?y rok. 



To oni - sprawcy brzuchatych bab,

Sznycla, gazety, tryumfów, klap,

Skrótów, paszportów, forsy i sportów,

S?owa "gustowny" i s?owa "schab". 



To oni - naród, spo?eczno??, wiek,

Styl i epoka, i dziejów bieg,

Ten sam odwieczny wróg niebezpieczny,

Pods?uch powszechny, masowy szpieg. 



Rozst?p si?, bruku upiornych miast!

Rozst?p si?, niebo, zbrojownio ?ask!

Biesa t?pego, biesa g?upiego

O?wie? i przera? gradem swych gwiazd!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl