Deszcz jak siwe łodygi, szary szum 

a u okien smutek i konanie. 

Taki deszcz kochasz, taki szelest strun, 

deszcz - życiu zmiłowanie. 



Dalekie pociągi jeszcze jadą dalej 

bez ciebie. Cóż? Bez ciebie . Cóż? 

w ogrody wód, w jeziora żalu, 

w liście, w aleje szklanych róż. 



I czekasz jeszcze? Jeszcze czekasz? 

Deszcz jest jak litość - wszystko zetrze: 

i krew z bojowisk, i człowieka, 

i skamieniałe z trwóg powietrze. 



A ty u okien jeszcze marzysz, 

nagrobku smutny. Czasu napis 

spływa po mrocznej, głuchej twarzy, 

może to deszczem, może łzami. 



I to, że miłość, a nie taka, 

I to, że nie dość cios bolesny, 

a tylko ciemny jak krzyk ptaka,

i to że płacz, a tak cielesny. 



I to, że winy niepowrotne, 

a jedna drugą coraz woła, 

i to, jakbyś u wrót kościoła 

widzenie miał jak sen samotne. 



I stojąc tak w szeleście szklanym, 

czuję, jak ląd odpływa w poszum. 

Odejdą wszyscy ukochani, 

po jednym wszyscy - krzyże niosąc, 



a jeszcze innych deszcz oddali, 

a jeszcze inni w mroku zginą, 

staną za szybą jak ze stali 

i nie doznani miną, miną. 



I przejdą deszcze, zetną deszcze, 

jak kosy ciche, i bolesne, 

i cień pokryje, cień omyje. 

A tak kochając, walcząc, prosząc 

stanę u źródeł - studni ciemnych, 

w groźnym milczeniu ręce wznosząc;

jak pies pod pustym biczem głosu. 



Nie pokochany, nie zabity, 

nie napełniony, niedorzeczny, 

poczuję deszcz czy płacz serdeczny, 

Że wszystko Bogu nadaremno. 

Zostanę sam, ja sam i ciemność. 

I tylko krople, deszcze, deszcze 

coraz to cichsze, bezbolesne.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl