Agamemnon jest najbli?ej stosu. P?aszcz zarzuci? na g?ow?, 

ale oczu nie zamkn??. S?dzi, ?e przez tkanin? dostrze?e b?ysk, 

który stopi jego córk?, jak szpilk? do w?osów.

Hipiasz stoi w pierwszym szeregu ?o?nierzy. Widzi tylko ma?e 

usta Ifigenii, które ?ami? si? od p?aczu, jak wtedy gdy zrobi? jej 

straszn? awantur? o to, ?e wpina kwiaty we w?osy i daje si? 

na ulicy zaczepia? nieznajomym m??czyznom. Raz po raz 

widok Hipiasza wyd?u?a si? niepomiernie i ma?e usta Ifigenii 

zajmuj? ogromn? przestrze? od nieba do ziemi.

Kalchas, o oczach dotkni?tych bielmem, widzi wszystko 

w m?tnym owadzim ?wietle. Jedyna rzecz, która go naprawd? 

porusza, to obwis?e ?agle okr?tów stoj?cych w zatoce, które 

sprawiaj?, ?e smutek staro?ci wydaje mu si? w tej chwili nie do 

zniesienia. Podnosi przeto r?k?, aby rozpocz?to ofiar?.

Chór umieszczony na zboczu obejmuje ?wiat we w?a?ciwych 

proporcjach. Niewielki b?yszcz?cy krzak stosu, bia?ych kap?anów, 

purpurowych królów, g?o?n? miedz i miniaturowe po?ary 

?o?nierskich he?mów, a wszystko to na tle jaskrawego piasku 

i niezmiernego koloru morza.

Widok jest pyszny, je?li przywo?a? na pomoc odpowiedni? perspektyw?.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl