Gdzie zgi?ty domem grajek smyczkiem
spod palców wartkich toczy ziemi?
i niebo wielkie, nas malutkich,
uliczne drzewo szumi zwi??le.
Jeste?my tutaj wychyleni
za ka?de s?owo. D?o? si? zdar?a
ju? od g?askania szorstkich trumien
i w oczach krzy? pozosta? niemy.
I tak prowadzi nas ju? do snu
i tak nas uczy umierania
piosnka, co sp?ywa po piorunie.

Nie zatrzymasz, nie usi?uj nawet.
B?dzie toczy? nas grajek czy kosmos;
d?o? za ma?a i serce za ma?e -
jedna mi?o?? przytuli mi?o?ci?.
Nam ju? dzisiaj ani ?za, ni ?al,
tylko r?k? milcz?c? uczy?
jeszcze tkliwiej osypywa? piach,
jeszcze mocniej nad krzy?ami nuci?,
nam ju? tylko milcz?co rosn??
i pod iskr? ?mierteln? sta?,
gdy zawodzi, gdy tuli nas do snu
niebem grzmi?cym i ziemi? gorzk?
wychylony w przera?enie ?wiat.

T? uliczk? przywalon? g?osem
smutnych skrzypiec i tramwaju dzwonkiem
nie powróci do nas pr??na wiosna,
a z ni? u?miech i s?owo mi?osne.

Sta? b?dziemy pod ulicznym drzewem,
kiedy salwa znajoma nam porwie
pami?? dobr? o pogodnym niebie,
w którym nik?y si? j?ka? skowronek.

Nam ju? teraz pod tym szumem zosta?
s?ów nie szuka?, warg? mocno zaci??
i nas cz?owiek po?egna z mi?o?ci?,
jak witamy si? co dzie? z rozpacz?.