Dawniej się trzeba był zużyć, przeżyć

by przestać kochać, podziwiać i wierzyć;

dziś - pierwsze nasze myśli są zwątpieniem,

nudą, szyderstwem, wstrętem i przeczeniem.



Dzieci krytyki, wiedzy i rozwagi,

cudzych doświadczeń mając pełną głowę,

choćby nam dano skrzydła Ikarowe,

nie mielibyśmy do lotu odwagi.

My nie tracimy nic, bośmy od razu

nic nie przynieśli - i tylko nam bywa

tak źle, że na złe takie brak wyrazu,

a serce pęka w nas i we krwi pływa

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl