Słyszę co noc konary rzek, które pod ziemią się prężą,

co noc za sercem rąk goniąc nie chwytam.

Oto deszcze spadają podobne szklanym wężom,

wzrok jak nóż po szkle po niebie zgrzyta.

Jeszcze mi twarze zwierząt migną,

jeszcze lądy albo zamyślenie,

albo puszcze jak róże po płatku rozwiną,

albo i ta ucieczka wieczna.

A kto mi tak sfery pogłębia,

aż się planety w głąb nieba, bez końca

nakładają na kręgi wirując i huczą?

Ja morderca - na śmierci liczyć się uczę,

to znów ja ptaków płonących obrońca.

Ach, jadą rycerze, po lodzie konie ślizgają

kopyta srebrne od szronu, to złota ciężki łańcuch.

I tropiciele mijają śród świateł zapomniani,

mijają panny białe, mijając w śpiewie tańczą.

Czy gwiazdom stanąć pochodnią, brzegiem nawałnic idąc,

i tak je czytać jak księgi stojące w rzędach czy półkach,

choć nie ma końca oparciom? Czy ziemię krokami rytą

tak odgadywać, nim zetrze ją świerszcz lub lecąca jaskółka?

Czy może słuchać w noc? Tam, gdzie dudniące łowy

albo kruszący się kosmos pyłem świszczącym odpowie,

czy tak u oceanu tragicznie ręce wiązać,

czy tak w kościoły i lud, dzielić zapomnienie?

O, nie unoście przyłbic, zamczyste kule stropu,

ciemni, po nocy szukamy, także w zawiei nam poznać?

Toczą się, toczą kule, dymią i dzwonią potopy

i zapadają się zmarzłe rzeki lodowe pod stopą.

Już zapomnieliśmy barw, już zapomnieliśmy znaków,

które pogasły, a teraz w drzewie czy gwieździe, czy księdze

jakkolwiek mówisz - odpowiedz i włóż w noc pioruny czy ręce,

jeśli cię nawet nie ma.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl