Jutro?... Nie wierz?, aby lepiej by?o

i nie zazdroszcz? ju? tej wiary - dzieciom...

Po co si? ?udzi?? Wydarte stuleciom

pos?pne, smutne, zimne do?wiadczenie

z?udzeniem wszelkim na czole wyry?o:

"?mier? i nicestwo!"... zabi?o z?udzenie...

I tylko dziwna, mistyczna, szalona

ch?? t? ohydn? wstrz?sn?? ziemi bry??,

?wiat ca?y, jak jest, pochwyci? w ramiona,

z posad go d?wign?? i na nowe ko?a

jakie b?d? rzuci?, gdy te, co go tocz?,

we ?zach si? p?awi? i we krwi si? brocz?;

i tylko g?os ten, co nas w noce wo?a

z z?em walczy? nie przez ufno?? odrodzenia,

lecz przez nienawi?? ku z?emu dla z?ego

i ??dz?, ssan? z powietrzem, niszczenia:

jest nasz? wiar?. A cho? czasem ona

omdlewa w piersiach, to wnet zmartwychwstawa,

jako z popio?ów Feniks, odrodzona,

i jak kometa b?yska ludziom krwawa,

której p?omienie mo?e ?wiat za?eg?.

My nienawidzim z?a dzisiejszej doby - -

jutro?... To jutro?... Jutro, marzyciele,

przeklina? w?asne swe b?dziecie próby,

nowe z?o w nowym odkrywaj?c dziele;

jutro, trawieni nowymi choroby,

szuka? b?dziecie nowego systemu

leków i zbawie?, a nie mog?c m?ce

ul?y?, bezsilni za?amiecie r?ce,

bo póki ludziom trwa?, póty trwa? z?emu.

Lecz naprzód, naprzód! Niechaj zbrodnie stare

ust?pi? nowym - nim si? te prze?yj? - -

?cigajcie marze? cudn?, a czcz? mar?,

jak ci ?cigali, co dzi? w grobach gnij?.

Lecz naprzód, naprzód! ?ud?cie si?, Ikary,

?e potraficie dolecie? do s?o?ca,

w zdobyte niebo wst?pi? z cz?owiecze?stwem,

a potem - wid?cie, ?e pró?ne ofiary,

?e pomoc z?ego jest wiecznotrwaj?ca,

zw?tpcie, zrozpaczcie i gi?cie z przekle?stwem!

Bo niczym innym nie jest chód ludzko?ci,

tylko przemian? z?a wieczy?cie trwa??;

o Chrystusowej marz?c wszechmi?o?ci

deptajcie wroga, co was przedtem depta?,

dr??c, ?e ju? ro?nie m?ciciel z jego ko?ci,

co was obali, jak k?od? zbutwia??,

i znów was zdepce, gdy ju? krew wych?epta?.

Brutalna si?a, która rz?dzi ?wiatem,

wybawicielem nie jest ani katem:

?lepa i g?ucha, zimna, oboj?tna,

idzie bez celu i nie w?adn?c, w?ada,

nie dba, gdzie jakie pozostawi pi?tna,

kto pod jej nog? powstaje, kto pada?

Nienawi?? d?wigni? jest ?wiata - - niech dzia?a

ta najsilniejsza pot?ga ludzko?ci:

je?li potrafi i dusze, i cia?a

na wskro? przekszta?ci?, zabi? w ludziach zwierz?:

wówczas dopiero w królestwo mi?o?ci

ewangelicznej na ziemi - uwierz?.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl