Szumi?c rytmicznie w drzew koronach,
i wij?c si? mi?dzy li?ciami,
wybija wiatr odwieczn? melodi?,
porusza zastyg?y ?wiat talentami.
K?ania si? nisko, by z rado?ci? powsta?,
zadowolony jest sam z siebie.
Ptaki na ga??ziach przysiad?y wygodnie,
strosz? pióra, gestykuluj? skrzyd?ami
i jak pawie dumne nadymaj? piersi.
?piewaj? pi?knie w rytm wiatru melodii
a g?os ich na wszystkie strony rozbrzmiewa.
Motyle w ta?cu z gracj? p?yn?c po niebie
i zalotnie u?miechaj?c do siebie,
muskaj? lekko skrzyd?ami wzajemnie.
Na ucho jeden drugiemu szepcze,
tajemnice powierza i opowie?ci snuje;
O krainach przebytych,
mlekiem i miodem p?yn?cych,
wodach wzburzonych na oceanie,
skarbach i dziwach poznanych w podró?y.
Zachwyca si? jeden, oburza drugi,
trzeci przemilcza? znacz?co.
Wiatr si? popl?ta?, nuty pogubi?,
ptakom g?os w piersiach utkwi?.
S?o?ce niebo ogniem piekielnym obla?o,
kaskady czerwieni wylewa na ziemi?.
Ucich?a muzyka wiatru przecudna,
wi?c przysiad? zm?czony pod drzewem.
Ptaków popisy usta?y i taniec motyli sko?czony;
Ka?de stworzenie posz?o w sw? stron?.
Wiatr tylko znu?ony pomy?la? w milczeniu,
ucieszy? si? dniem sp?dzonym,
pos?a? u?miech koj?cy gdzie? hen daleko
i w marzeniach zasn?? zatracony.