Nie upilnuje mnie nikt.
Grzech z zamszu i nietoperzy
zawis? na strychach strachu póhnysi? g?ow? w dó?
O zmierzchu wymkn? si? z wie?y, z warownej uciekn? wie?y,
przez ci?cie ostrych os,
przez zasiek zatrutych zió? --

Ci??ko powstan? z rumowisk t?ocz?ce turnie przykaza?,
dwadzie?cia piekie? Wedy,
p?omienie,
wycie
i ?wist,
noc fanatyczna zagrozi, zakatnienuje gwiazdami.
Rt?ci? wy?lizgn? si? z palców.
Nie upilnuje mnie nic.

Ty w wilka si? zmienisz, ja w pliszk?,
ty w or?a, jak w kr?te dziwy
nieprzeniknionym zamys?em uprzedz? ka?dy twój po?cig.
Nie upilnuje mnie ?wiat,
o luby -- o drogi -- o mi?y,
je?li nie zechc?
sama
s?odkiej majowej
wierno?ci.