Piersiom twoim hosanna! I pogarda ?wiatom,
Co bogów swoich wielbi? w oboj?tnym niebie,
Bo ja, cho? lichszy jestem ni? najlichszy atom,
?y? nie mog? bez ciebie ni umrze? bez ciebie!

Na wieczno?? ods?czy?a? krew od mego serca,
Co wszystko ci za wszystkich pragn??o przebaczy?;
Nie ty? je u?mierci?a, bo cud nie u?mierca,
Jeno los, co mi nie da? znów ciebie zobaczy?.

Ja wiem, ?e b?dziesz ?zami znaczy?a wspomnienia
Burzy, co b?yskawic? dwie otch?anie ??czy,
Lecz ja nie znajd? nigdy w twych ?zach ukojenia,
Bo rozpacz nie ma ko?ca. I ju? si? nie sko?czy!

Tak cierpi?, ?e nieledwie umieram poma?u,
I nie ma ju? modlitwy na mych wargach dr??cych...
Piersiom twoim hosanna! I zbawienie cia?u.
I lito?? wiekuista dla serc mi?uj?cych!
Co trudno ukry?? Ogie?, wierz?,
Bowiem za dnia go zdradzi dym,
A w nocy p?omie?, dzikie zwierz?.
Lecz trudno ukry? na równi z nim
Mi?o??. Najg??biej cho? ukryta,
Ka?dy j? z oczu wyczyta.
?wiat?o wy??czy?a elektrownia,
za chwil? wypali si? ?wieca,
pozostanie blask w szczelinie pieca,
jak anemiczna pochodnia.
Nawet zegarek ze mnie szydzi
i weim, ?e na pewno nie przyjdziesz.
W oboj?tne pe?ganie ?wiecy
rzuci?bym daremne czekanie,
jak r?kopis spali?bym serce
na po?egnanie, na rozstanie.
Ale nie mog?. I oto posy?am
wszystkie my?li do twojego domu,
niech b?d? z tob?, strzeg? ci?, mi?a,
i nie oddadz? nikomu.