Miotaj?cy si? ci?gle demon mnie okala
I p?ynie wokó?, wiatru nieuchwytnym dr?eniem,
Po?ykam go i czuj?, jak p?uca mi spala
I nape?nia je wiecznym, zbrodniczym pragnieniem.

Niekiedy, mej mi?o?ci dla sztuki ?wiadomy,
Przybiera kszta?t kobiety, pe?nej cudnych czarów,
I podszeptem zwodniczym ob?udnik kryjomy
Przyzwyczaja me usta do wstr?tnych wywarów.

I daleko ode mnie ju? Boga ?renice!
On wiedzie z?amanego znu?eniem w granice,
Gdzie nudów kraj si? ci?gnie pusty, niezbadany,

I rzuca w oczy moje, pe?ne przera?enia,
Splamione brudem szaty, ropi?ce si? rany
I narz?dzia skrwawione dzikiego zniszczenia.