przy ceglanej kamienicy na Grunwaldzkiej
siedzi staruch.
zramolały, w starej, niebieskiej
marynarce ze szmateksu
i w brązowych spodniach, jakby dając świadectwo
ziemi i niebu.
na twarzy wysuszony do szarości i jak skwary
mamroczącym powietrzem świecący (- świerczący).
w tej samej starej kamieniczce, przy jednym z okien
wisi stara babka
czerwona, jak dobre wino
w plastikowym kubeczku.
błyszcząca pozornym bezruchem.
to jego piękna, z którą dziennie
wymienia nieliczne zdania:
"kiedy obiad", "kiedy kolacja".
i mówi:
"daj na wódkę" - standardowo, jak do
słońca;
tam też, w tej kamienicy przy Grunwaldzkiej,
mieszka jasno-błękitny ptak,
którego od dawna
nie widziałem.