Kiedy niebo, jak ci??ka z o?owiu pokrywa,
Mia?d?y umys? z?ej nudzie wydany na ?up,
Gdy spoza chmur zas?ony szare ?wiat?o sp?ywa,
?wiat?o dnia smutniejszego ni?li nocy grób;

Kiedy ziemia w wilgotne zmienia si? wi?zienie,
Sk?d ucieka nadzieja, ten p?ochliwy stwór,
Jak nietoperz, gdy g?ow? t?uk?c o sklepienie,
Rozbija si? bezradnie o sple?nia?y mur;

Gdy deszcz robi ze ?wiata olbrzymi krymina?
I kraty na?laduj? g?stw? wodnych smug,
I w mym mózgu swe lepkie sieci porozpina?
Lud o?lizg?ych paj?ków - najwstr?tniejszy wróg;

Dzwony nagle z w?ciek?o?ci? dzik? si? rozdzwoni?,
?l?c do nieba rozpacz? szalej?cy g?os
Jak duchy pot?pie?ców, co od ?wiat?a stroni?
I nocami si? skar?? na swój straszny los.

A w duszy mej pogrzeby bez orkiestr si? wlok?,
W martwej ciszy - nadziei tylko s?ycha? j?k,
Na ?bie za? mym schylonym, w triumfie wysoko,
Czarny sztandar zatyka gro?ny tyran - L?k.