O, jak?e trudno pierzch?e ju? obrazy

Do ?ycia z sennych krain przywo?ywa?!

I jak?e smutno ciemne duchów skazy



Z zas?ony, któr? ?mier? rzuca, odkrywa?,

I po przepa?ciach ?owi? epos blad?,

I co zawiera m?ki, odgadywa?!



Czy? si? nie cofn?? raczej przed gromad?,

Co winy swoje w inne ?wiaty wlecze,

I gdy si? ?ywi do spoczynku k?ad?,



Jeszcze w ciemno?ciach gdzie? krzy?uje miecze?

Czy? nie zamilkn?? przed ?yj?cych rzesz?,

Co mniema? b?dzie, ?e wraz z ni? z?orzecz??



?wiat ten tak dziwny! I ludzie si? ?piesz?

Zetrze? czym pr?dzej ?lad krwawej areny;

To, w co wierzyli wczoraj, dzi? o?miesz?,



I co dzie? nowej potrzebuj?c sceny,

Trupa przesz?o?ci ze wzgard? wywlek?,

Na ?up zg?odnia?e spraszaj?c hieny.



Tymczasem cienie nad letejsk? rzek?

Ko?cz? tragiczn? dramatu osnow?,

?zy im pod martw? zastyg?y powiek?



I ?ale swoje wywodz? grobowe,

Bo ?yj? tylko tym dalekim brzmieniem,

Które przysz?o?ci sny potr?ca nowe.



I my?l? biedne, ?e ludzi wspomnieniem

Nie?miertelno?ci dokupi? si? mglistej,

?e ta drgaj?ca fala ich imieniem



W kr?g si? po ziemi rozejdzie ojczystej,

I ?e im echo wracaj?ce powie

O serc pami?ci wdzi?cznej i wieczystej...



Lecz ?wiat ten dziwny! - Zrzuca szaty wdowi?,

Aby zapomnie? pr?dzej, czym ?y? wczora;

I kl?tw? tylko ?egnaj? synowie



Odlatuj?cej ojczyzny upiora,

I dawny o?tarz rozpada si? w zgliszcza

Pod jednym ci?ciem krwawego topora!



Nowy obrz?dek i nowe bo?yszcza

Bior? pok?ony sp?oszonego t?umu;

Lecz ani bole??, co serca oczyszcza,



Ani jaskrawa pochodnia rozumu

Do wy?szych celów zaprza?ców nie nagn?,

Bo ci ?ród szyderstw g?usz?cego szumu



Do swych poziomów wszystko zni?y? pragn?.

Tak wi?c po smutnym przesz?o?ci wy?omie

Zostaje w spadku wielkie tylko bagno.



A kto si? twarz? zwróci ku Sodomie,

Tego Bóg w pos?g bole?ci zamienia,

I nad umar?ym morzem nieruchomie



Sam pozostanie ?ród pusty? milczenia,

D?wigaj?c przekle?stw narzucone brzemi?,

Co go nimbusem piekie? opromienia.



?mieszna komedia! - gdzie zwyci?zcy strzemi?

Ca?uj? zgi?te na kolanach m??e,

I gdzie umar?ych nie?wi?con? ziemi?



Plugawi? jadem pe?zaj?ce w??e,

I gdzie ostatnia zacno??, co nie pada,

Modlitw? nawet niebios nie dosi??e!



Wi?c gdy ostatnie has?o w sercach: zdrada,

Z cmentarnych krzy?ów niech pr?gierze stawi?!

I um?czonych ?pi?ca ju? gromada



Niech si? nie dziwi, ?e ich proch znies?awi?,

Niech si? nie troszczy w chmurach rozpostarta,

?e ich ?miertelnej koszuli pozbawi?.



Bo tak by? musi. I dziejowa karta,

Co l?ni?a blaskiem nieuszczkni?tych marze?,

Raz r?k? m?ciwej Nemezis rozdarta,



Wala? si? musi w b?ocie ziemskich ska?e?,

A? j? znów przysz?o?? podniesie zwyci?ska

I w krwi umyje anio? przeobra?e?.



Cho? si? wi?c skruszy pier? niejedna m?ska,

Kamienowana u ?wi?tyni progu,

Cho? grasuj?ca czarnych odst?pstw kl?ska



Szerzy? si? b?dzie w smutnym epilogu:

Nie przekupiony przetrwa prawdy ?wiadek,

Co bole?? nasze odda w r?ce Bogu.



Ile? to ciemnych ci?gnie si? zagadek

Przy tym krzy?owym ludzko?ci pochodzie,

Gdzie wci?? si? nowy powtarza upadek,



Co spycha w przepa?? jasne duchów ?odzie!

Ile? to razy gin?ce plemiona

Chcia?y powstrzyma? s?o?ce na zachodzie,



By przysz?o?? w swoje uchwyci? ramiona,

S?dz?c, ?e one ko?cz? dzie? pokuty,

A jutro b?y?nie jutrznia nieska?ona!



Pró?ne z?udzenia! Bo ich ?lad zatruty

Zostaje w spadku przysz?ym pokoleniom:

Idea? starców ?amie si? zepsuty,



A m?ód? ur?ga okrwawionym cieniom;

I gdy ma nowe gonitwy poczyna?,

K?amstwo zadaje przesz?o?ci natchnieniom.



Wi?c znowu trzeba bole? i przeklina?,

Trzeba ukocha? jak? now? mar?,

I nowe t?cze na niebie rozpina?,



W?tpi? i wierzy?, i znów traci? wiar?.

A po pielgrzymce m?cz?cej i d?ugiej

Minotaurowi znów z?o?y? ofiar?.



Ha! gdyby znalaz? si? Tezeusz drugi,

Co by odszuka? labiryntu w?tek

I sp?aci? za nas zaci?gni?te d?ugi,



I da? nam w r?ce rapsodu pocz?tek

Mo?eby jeszcze by?o stworzy? z czego

Dziwn? krain? marze? i pami?tek!...



Lecz tak - co robi??... ?ycz? snu dobrego

I tej odwagi, co zdrajcom przystoi...

A sam do grobu wracam splamionego



Jak upiór w dawno zardzewia?ej zbroi,

Któremu serce trza odj?? i g?ow?,

Aby nie straszy? t?uszczy, co si? boi.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl